™::معماری وشهرسازی::

توده ی خاکی به طول شش و عرض سه فوت

 حسین ابراهیم زاده

 نیوتون برای اثبات ادعای خود در مورد گرانش زمین دلیل ساده ای داشت .او می گفت "سیب می افتد"،و اگر کسی می خواست ناظر بر این ادعا باشد باید زیر یک درخت سیب می نشست و افتادن یک سیب را تماشا می کرد،ولی به همین سادگی هم نبود.این نوع ِ نگرش نیوتون به پدیده ها بود که افتادن سیب را معلول گرانش زمین می دانست ،درست مشابه نگرش کریستوفر الکساندر که اظهار می کرد :"شهر یک درخت نیست".او به شهر به عنوان مجموعه ای از فعالیت ها و پدیده های لاینفک نگاه می کرد که نمی تواند بدون پیوستگی لازم بین اجزایش به حیات خود ادامه دهد . آنچه که مد نظر بنده در نگارش این متن است ،زبان انتقال مفاهیمی است که به نوعی برداشت های خاص ما از رویدادها،پدیده ها و روابط بین عناصر محیط  را به مخاطبان مان منتقل می کند.ما تنها در محدوده ی زبان است که می توانیم شرح ما وقع آنچه را که در ذهن مان در فرایند اندیشیدن اتفاق می افتد،ارائه دهیم.حال چه این زبان،گفتاری و شنیداری،چه زبان تصویری و چه مجموعه ای از تمام ادبیات موجود در زبان ها یعنی زبان معماری باشد،نیاز به تسلط بر الفبای ادبیات آنها احساس می شود و نیل به این غایت فقط در سایه درک عناصر یک مجموعه به شکلی پیوسته و پدیدار شناسانه خواهد بود.


   گستره دامنه ی مجهولات بشر تابعی از سطح آگاهی وی در زمینه های مختلف است.با تغییر ماهیت مسائل از حالت تحلیلی به ترکیبی ،لزوم بهره مندی از خرد جمعی بیش از پیش آشکار می گردد.به نظر می رسد که بهره گیری از توانایی های متخصصان رشته های مختلف کلید راه گشای این مسئله باشد. صحبت از مطالعات بین رشته ای در کشور ما سابقه ی چندانی ندارد وآغاز آن را می توان به همین چند سال اخیر ارجاع داد و البته از میان تمام تلاش هایی که در این زمینه صورت گرفته است محدوده ی کوچکی از آن در همپوشانی مسائل مربوط به شهر و معماری قرار می گیرد.   شهر به مثابه یک نهاد اجتماعی که خاستگاه نظام های فکری متفاوت است،نیازمند ایجاد بستری است تا بتوان دید جامع تر و همه جانبه تری را در چینش فعالیت های آن به کار بست. این اتفاق فقط در زیر سایه ی هم اندیشیو انطباق حوزه های مشترک علوم مختلف صورت خواهد گرفت.مجموعه ای که در حال حاضر با عنوان پاگرد در مقابل شما قرار گرفته است با رویکرد همگرا سازی تلاش های حوزه های مختلف علمی در زمینه معماری و شهرسازی فعالیت می کند.

در این مجله، سعی شده است تا بستری فراهم گردد تا پژوهشگران علوم بین رشته ای طی پرونده هایی اولویت بندی شده به تولید و ارائه مطالب خود بپردازند. تمایز فرمتی که مطالب در قالب آن ارائه می شود با دیگر مجلات چاپی امکان بهره گیری از امکانات نامحدود فضایی برای درج مقالات و مطالب و همچنین ارسال و انتقال اطلاعات به شکلی ساده تر را فراهم آورده است. در این شماره صرفاً به معرفی ادبیات حوزه بین رشته ای بذل توجه شده است تا پژوهشگران حوزه های مطرح شده در سر فصل های مجله به نوعی آشنایی ضمنی با رویکرد ماه پویش داشته باشند. 

 امیدوارم،تا حرکتی که آغاز شده است نوید دهنده ی تحولاتی در روزگار آتی باشد،چه در زمینه مطالعاتی و چه در زمینه کارکردی تا بتوانیم مقصودمان را از آنچه که می سازیم بهتر بدانیم و آنچه را که می دانیم یاری رسان بهتری برای ساختن هایمان باشد. در پایان ،ابراز قدردانی از زحمات تمام کسانی را که یاری رسان ما در این مسیر بودند، وظیفه ی خود می دانم .هر چند که تنها تلاش ما می تواند سپاسی بر زحمات ایشان باشد.اما مضاف بر آن زبان مان هم از انجام این وظیفه قصور نخواهد کرد.